Επειδή μερικά μέρη στην πόλη μου με ταξιδεύουν τις δύσκολες μέρες που το κάδρο στα μάτια μου γεμίζει αφόρητα Θεσσαλονίκη, επειδή θυμάμαι πόσο γλυκά μεγάλωσαν κι αυτά μαζί μου και γερνάνε ακόμα πιο όμορφα, επειδή καμιά φορά το πολύ φως είναι μαρτύριο και οι κουβέντες ψάχνουν ν’ αυτοκτονήσουν στους ήχους της μουσικής, επιστρέφω αέναα στο ημίφως της λάμπας που καίει εδώ και 20 χρόνια στην αρχή ενός ασήμαντου δρόμου της πόλης και αναζητώ όλα αυτά κάτω από το μοναδικά ανεπιτήδευτο αυτό βλέμμα. Καληνύχτα Θεσσαλονίκη. Καληνύχτα Αύγουστε.

ΕΔΩ στο χάρτη .